قرآن آشكارتر مىشود : 1 - بدون شك هم از نظر « تلقى وحى » و هم از نظر « ابلاغ به مردم » ، اگر مطالب به طور تدريجى و طبق نيازها پياده شود و براى هر مطلبى شاهد و مصداق عينى وجود داشته باشد ، بسيار مؤثرتر خواهد بود . اصول تربيتى ايجاب مىكند كه شخص يا اشخاص تربيت شونده قدم به قدم اين راه را بپيمايند ، و براى هر روز آنها برنامه اى تنظيم شود تا از مرحله پائين شروع كرده به مراحل عالى برسند ، برنامه هايى كه اين گونه پياده مىشود هم براى گوينده و هم براى شنونده دلچسبتر و عميقتر است . 2 - اصولا آنها كه چنين ايرادهايى را به قرآن مىكردند به اين حقيقت توجه نداشتند كه قرآن يك كتاب كلاسيك نيست كه درباره موضوع يا علم معينى صحبت كند ، بلكه يك برنامه زندگى است براى ملتى كه انقلاب كرده و در تمام ابعاد زندگى از آن الهام مىگيرد . بسيارى از آيات قرآن به مناسبتهاى تاريخى مانند جنگ « بدر » و « احد » و « احزاب » و « حنين » نازل شده ، و دستور العملها يا نتيجه گيريهايى از اين حوادث بوده است ، آيا معنى دارد كه اينها يك جا نوشته شود و به مردم عرضه گردد . به تعبير ديگر قرآن مجموعه اى است از اوامر و نواهى ، احكام و قوانين ، تاريخ و موعظه ، و مجموعه اى از استراتژى و تاكتيكهاى مختلف در برخورد با حوادثى كه در مسير امت اسلامى به سوى جلو پيش مىآمده است . چنين كتابى كه همه برنامه‌هاى خود را ، حتى قوانين كليش را از طريق حضور در صحنه‌هاى زندگى مردم تبيين و اجرا مىكند امكان ندارد قبلا يك جا تدوين و تنظيم شود ، اين بدان ميماند كه رهبر بزرگى براى پياده كردن انقلاب تمام اعلاميه‌ها و بيانيه‌ها و امر و نهىهايش را كه به مناسبتهاى مختلف ايراد مىشود يك جا بنويسد و نشر دهد ، آيا هيچكس مىتواند چنين سخنى را عاقلانه بداند ؟ !